071.

Jutro.
7 lat.
Ostatni raz byłeś ze mną, ja byłam przy Tobie.
Razem trzymaliśmy się za ręce. Ja jeszcze wierzyłam, że się uda, że dasz radę. Chwilę później - Ty już wiedziałeś wszystko. Przestał dla Ciebie istnieć czas, ból i ograniczenia. Stałeś się wolny i mam nadzieję, że szczęśliwy.

Przez 7 lat zadziało się wiele rzeczy, milion sytuacji, tysiące poznanych ludzi. Ale nikt nie byłby w stanie wypełnić pustki po Tobie.

Od ponad 7 lat nie słyszałam Twojego głosu. Czasem już zapominam jak brzmiał. Zapominam o tym, jak było z Tobą żyć. Mam takie dni, że nie mogę uwierzyć, że byłeś, żyłeś, że mnie kochałeś.

Muszę żyć bez Ciebie. Czasem winie o to Ciebie, chociaż nie powinnam. Ale to tylko dlatego, że nigdy nie znikasz z mojej głowy. Jesteś w niej codziennie, tak jak w moim sercu. Mimo, że nie mówię na głos o Tobie, codziennie moje myśli wymawiają Twoje imię.
A chciałabym byś był obok teraz, wczoraj, zawsze.

Boże...
Jak ja za Tobą tęsknie. Chciałabym abyś mnie przytulił, spojrzał na mnie. Oddałabym wszystko za pięć sekund z Tobą.

070.

Tęsknie za bliskością. Tęsknie za beztroską. Tęsknie za swoim uśmiechem.
Jest mi bardzo źle.
Chcę tylko przytulenia. Po prostu.
Tylko tyle.
Aż tyle.

069.

Pierwszy post w 2018 roku.
Nie pisałam (prawie) 8 miesięcy. Chociaż nie raz chciałam tutaj napisać.
Szczególnie, gdy poznawałam ludzi - dzięki którym odnalazłam dużą część siebie. Chciałam też napisać, gdy byłam najszczęśliwiej zakochaną dziewczyną na świecie. Później jako jeszcze szczęśliwsza singielka chciałam opisać co się działo. Gdy kończyła się znajomość, z osobą z którą mieszkałam dwa lata - również tutaj zaglądałam.
Jednak nic nie publikowałam. To były ulotne uczucia. Bardzo.

Niestabilność. Tak mogę określić ten czas jaki był.

Wszystko się zmieniło. I ja się zmieniłam.
Jestem pewniejsza siebie, przez co w końcu mniej przepraszam za to, że żyję.

Gdybym miała opisać tutaj wszystko co się działo, to by nocy nie starczyło. A i pamięć szwankuje, więc nie wszystko bym odtworzyła.

Dobrze, że ludzie są i będą. Ludzie są w porządku. Dalej pragnę dla wszystkich jak najlepiej, mimo wszystko. Nawet wtedy, gdy z premedytacją uderzam człowieka w twarz. Bym napisała, że to polecam - upust emocji murowany, jednak na tym zakończę.